កាលសម័យ​ដើមឡើយ អ្នកទោស​ម្នាក់​ត្រូវបាន​គេ​បណ្តើរ​ទៅកាន់ ទីលាន​ប្រហារជីវិត ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ពី ស្រុកភូមិ​ជាង ៥​គីឡូម៉ែត្រ ។ ប៉ុន្តែ​ពេល​ធ្វើដំណើរ​ដោយ​ថ្មើរជើង​តាម​ផ្លូវ​នោះ ភ្លៀង​ធ្លាក់​មក​យ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យ​ផ្លូវ​រអិល ដើរកាត់​ភក់ កាត់​ទឹក យ៉ាង​លំបាក វេទនា​។ ដោយសារ​មូលហេតុ​នេះ អ្នកទោស​ត្រូវគេ​ប្រហារជីវិត​បាន​រអ៊ូរទាំ​ឡើង :
-​អ្នកទោស​៖ ខ្ញុំ​មិន​ខ្លាច​ស្លាប់​ទេ​! ប៉ុន្តែ​ឱ្យ​ដើរកាត់​ភក់ កាត់​ភ្លៀង​ដល់​ជាង ៥​គីឡូម៉ែត្រ​បែបនេះ មុន​ស្លាប់​ដដែល វេទនាណាស់ ។​
-​ពេជ្ឈឃាត​: ឯង​ត្រូវ​ដើរ លំបាក​តិចជាង​ពួក​យើង​ទេ គឺ​ពួកយើង ត្រូវ​ដើរ​ស្ថានភាព​លំបាក​បែប​នេះ​ជាង ១០​គីឡូម៉ែត្រ​ឯណោះ ។​
-​អ្នកទោស :  ហេតុ​អ្វី​ទៅ​លោក ពេជ្ឈឃាត​?
-​ពេជ្ឈឃាត​: គឺ​ឯង​ដើរ​បាន​ត្រឹម តែ​ទៅ​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ពួកយើង​ក្រោយពី ប្រហារជីវិត​ឯង​ហើយ ត្រូវ​ដើរ​ត្រឡប់ ទៅ​វិញ​គឺ​វេទនា​ជាង​ឯង​ទៅ​ទៀត ។​
-​អ្នកទោស : !!!